Η νομιμοποίησις μιας αμαρτίας ειναι αιρεσις καί το επιτίμιον ο αφορισμός - κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου

 

Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου,

πρ. Αν. Καθηγητου του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

   Ἡ νομιμοποίησις μιας οἱασδήποτε αμαρτίας αποτελει ανατροπήν του Ευαγγελίου, τουτέστιν αιρεσιν. Συνεπως, οι καθ’ οιονδήποτε τρόπον συμβάλλοντες εις τήν υπερψήφισιν του νομοσχεδίου – εκτρωματος διά τόν «γάμον» των ομοφυλοφίλων, ητοι οι υπέρμαχοι του νομοσχεδίου, οι πονηρως απέχοντες από τήν ψηφοφορίαν, οι προπαγανδισταί ψευδο-δημοσιογράφοι κ.α., πρέπει ολοι ν’ αφορισθουν. Οἱι «επίσκοποι» πού αρνουνται νά τούς αφορίσουν ειναι καί αυτοί εν δυνάμει αφωρισμένοι, κατά Ε՛ Οἰκουμενικήν Σύνοδον (βλ. Πρακτικά των Αγίων καί Οἰκουμενικων Συνόδων, τ. Β΄, σ. 343, Εκδ. Καλύβης Τιμ. Προδρόμου, Ἱ. Σκήτης Ἁγ. Ἄννης, Ἅγ. Ὄρος, Αὔγ. 1986). 

 Τά περί δημοψηφίσματος, δημοσκοπήσεων καί τά ἄλλα αντορθόδοξα πού ψελλίζουν μερικοί ψευδεπίσκοποι ειναι ολα προϊόντα των αιρέσεων του Οικουμενισμου, του «Δυνητισμου» κ.α., εις τάς οποίας ανήκουν, θέτοντες τόν λόγον του Θεου εις ψηφοφορίαν. 

Θυμίζουν τήν αιρεσιν πού εκήρυξε πρό τινων ετων ο «Αλεξανδρουπόλεως» Ανθιμος:

«Εγω θα πω αυτο που λέει η Εκκλησία, δηλαδή το πλήρωμα των πιστων. Θα αφουγκραστω τους χριστιανους τί λένε, ποιο θεωρουν σωστό. Ακόμα και αν αυτο που οι χριστιανοι μας θεωρουν σωστό, ακόμα και αν ειναι αντίθετο με το Ευαγγέλιο, εγω θα υπερασπιστω αυτο που λένε οι χριστιανοί μας, γιατί οι Χριστιανοι μας εφτιαξαν το Ευαγγέλιο, δεν εφτιαξε το Ευαγγέλιο την Εκκλησία»! 

Εάν, λοιπόν, η Διοικουσα «Ιεραρχία» αρκεσθη εις τάς γνωμοδοτήσεις διά τό αυτονόητον καί δέν προβη εις αφορισμούς, τότε θά συμβάλλη καί αυτή εις τήν επικειμένην νομιμοποίησιν της καταστροφης του ιερου θεσμου του γάμου καί, διά μίαν εισέτι φοράν, θ’ αυτοκαταργηθη.

πηγή : https://orthodoxostypos.gr

«Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Παράδεισος» - Ορθόδοξος Τύπος

Του πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

 Η ΕΠΟΧΗ μας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί χριστιανική. ύι σύγχρονοι άνθρωποι ταλαιπωρούνται από ποικίλες ιδεολογίες και ακολουθούν τα μηνύματα των εχθρών της Εκκλησίας. Η ηθική διδασκαλία του Χριστού δεν τηρείται από τους περισσότερους χριστιανούς! Η διαστροφή είναι μεγάλη και οι δραστηριότητες των αντίχριστων προκαλούν φόβο στους φιλήσυχους και άκακους χριστιανούς, οι οποίοι δεν μπορούν να εξηγήσουν, γιατί οι άνθρωποι απομακρύνονται από το Θεό και απειλούν εκείνους που πιστεύουν και έχουν καθημερινή αναφορά στο Χριστό. Ιδιαίτερα αυτό συμβαίνει με τους άθεους πολιτικούς, όταν είναι στην εξουσία και έχουν την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να χτυπήσουν την Εκκλησία και να απομακρύνουν το λαό από την πίστη.

Πόσοι γνωρίζουν τόν Χριστόν; - Ορθόδοξος Τύπος

Τού πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

 ΠΟΣΟΙ χριστιανοί γνωρίζουν τό Χριστό; Πόσοι ακολουθούν τό Χριστό μέ προθυμία, χωρίς ταλαντεύσεις, χωρίς υπολογισμούς καί δισταγμούς; Πόσοι μιμούνται τούς άγίους άποστόλους, οί όποίοι ανταποκρίθηκαν αμέσως στό κάλεσμα του Χριστού καί άφοσιώθηκαν πλήρως στό έργο πού τούς ανέθεσε; Η απάντηση ειναι εύκολη. Φαίνεται μέ μιά ματιά στήν κοινωνία, άλλά καί στούς ναούς! Λίγοι είναι εκείνοι πού γνώρισαν τό Χριστό καί έχει αλλάξει η ζωή τους, πού έχουν ήθος, ένάρετη συμπεριφορά καί όρθή σειρά προτεραιοτήτων στήν καθημερινότητά τους.

Οι εκμεταλλευταί της λαϊκής ευσεβείας - Ορθόδοξος Τύπος

Του πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση 

 ΟΙ ΚΟΣΜΙΚΟΙ άνθρωποι συνηθίζουν να κατηγορούν τους χριστιανούς ότι καλλιεργούν το… δουλικό φρόνημα και θυσιάζουν την πνευματική τους ελευθερία, κάνοντας υπακοή στους μεγαλόσχημους κληρικούς. Πρόκειται για μια βαριά κατηγορία, η οποία δεν αποτελεί κανόνα, αλλά ζοφερή εξαίρεση.

Ο αιρετικός Πάπας - Ορθόδοξος Τύπος

Του πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Κάθε φορὰ ποὺ βλέπω ἢ ἀκούω τὸν πάπα σὲ κάποια λατρευτικὴ ἡ κοινωνικὴ ἐκδήλωση, διαπιστώνω μὲ λύπη ὅτι μέγα χάσμα ἐστήρικται μεταξὺ ὀρθοδόξων καὶ παπικῶν. Ἡ ἀπόσταση ποὺ μᾶς χωρίζει εἶναι μεγάλη καὶ ἡ ὅποια προσέγγιση ἀδύνατη. Καὶ ἀπορῶ μὲ τοὺς δικούς μας οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι λαχταροῦν πότε νὰ πλησιάσουν τὸν πάπα, νὰ τοῦ φιλήσουν τὸ χέρι, νὰ βρεθοῦν ἔστω καὶ λίγα λεπτὰ κοντά του, νὰ πάρουν δύναμη ἀπὸ τὴ δύναμή του, νὰ γίνουν μέτοχοι τῆς «πνευματικότητάς του» καὶ νὰ ἀξιωθοῦν τῆς πολύτιμης εὐλογίας του. Δὲν μποροῦν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ νὰ δοῦν ὅτι τὸ κοσμικὸ φρόνημα καὶ οἱ πολιτικές του ἐπιδιώξεις τὸν ἔχουν ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸ ὀρθόδοξο βίωμα καὶ ἔχει πιὰ μετατραπεῖ σὲ ἕνα ἄδειο δοχεῖο. Κινεῖται καὶ ἐμφανίζεται μὲ τρόπο κοσμικὸ καὶ θέλει νὰ δημιουργεῖ ἐντυπώσεις πὼς τάχα αὐτὸς καὶ μόνο ἐκπροσωπεῖ τὸν χριστιανισμὸ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ αὔριο θὰ εἶναι καὶ ὁ ἀρχηγὸς τῆς πανθρησκείας, γιὰ τὴν ὁποία ἐργάζονται ὅλα τὰ ὄργανα τοῦ διαβόλου. Ὁ πάπας ἔχει ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἔχει διαμορφώσει τὸν δικό του κόσμο, ποὺ εἶναι παντελῶς ἀλλοτριωμένος. Ἐργάζεται ἀδιάκοπα νὰ στηρίζει τὸ σαθρὸ οἰκοδόμημα τῆς «ἐκκλησίας» του καὶ νὰ διαφυλάσσει τὸ πρωτεῖο καὶ τὸ ἀλάθητο, παράλληλα δὲ νὰ ὑλοποιεῖ τὸ σχέδιό του νὰ ὑποτάξει ὅλους τοὺς χριστιανούς. 

Δυσεύρετοι οἱ ἄξιοι κληρικοί - Ορθόδοξος Τύπος

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση 

  ΣΥΧΝΑ εἶναι τά παράπονα τῶν χριστιανῶν γιά τούς ἱερεῖς καί ἀρχιερεῖς. Τούς ἐνοχλεῖ τό κοσµικό τους φρόνηµα, ἡ ἀπρόσεκτη συµπεριφορά τους, ἡ ἔλλειψη ἱεραποστολικοῦ ζήλου, ἡ φιλαργυρία καί πλεονεξία τους, ἀλλά καί ἡ φιλοδοξία καί ἡ φιληδονία τους. Τούς προκαλεῖ ἐπίσης τό γεγονός ὅτι εἶναι ἄξιοι διάδοχοι τῶν Φαρισαίων, τούς ὁποίους ὁ Χριστός εἶχε ἐλέγξει µέ τά σκληρότερα λόγια. Ἡ ὑποκρισία ποτέ δέν ἀπέδωσε µόνιµους καρπούς στό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας. Στήν ἀρχή οἱ ὑποκριτές κληρικοί ἐντυπωσιάζουν τό λαό, µετά ὅµως ἀπό σύντοµο χρονικό διάστηµα, διαλύονται οἱ καλές ἐντυπώσεις καί ἀποκαλύπτεται ἡ ἀναξιότητά τους. 

Πίστις: τὸ στήριγμα της ζωής - Ορθόδοξος Τύπος

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση

   ΠΟΛΥ συχνὰ ὁ χριστιανὸς ἀντιµετωπίζει δυσάρεστες καταστάσεις καὶ δύσκολα προβλήµατα, χωρὶς νὰ ἔχει τὴν ἀνάλογη γνώση. Προσπαθεῖ νὰ βρεῖ λύσεις µόνος του καὶ νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὰ ψυχοφθόρα ἀδιέξοδα, τὰ ὁποῖα τὸν ἀποµακρύνουν ἀπὸ πολλὲς δραστηριότητες, ἀναγκαῖες στὴ ζωή του. Τελικὰ ἀναζητᾶ τὴν ἐκ Θεοῦ γνώση, γιὰ νὰ ὁδηγηθεῖ στὶς ἐνδεδειγµένες κινήσεις. Ὅµως δὲν τὴν ἀποκτᾶ, γιατὶ τοῦ λείπει ἡ ἀπαραίτητη προϋπόθεση, γιὰ νὰ εἶναι ἡ προσευχή του θεοπειθὴς καὶ τὸ αἴτηµά του νὰ πραγµατοποιηθεῖ.

Η πνευματικὴ ἀξία της Παραδόσεως - Ορθόδοξος Τύπος

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση 

 ΠΟΛΛΟΙ χριστιανοὶ βρίσκονται µακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Πρόκειται γιὰ κατ’ ὄνοµα µόνο χριστιανοὺς καὶ ἡ ζωή τους δὲν διαφέρει σὲ τίποτα ἀπὸ τὴ ζωὴ τῶν κοσµικῶν καὶ µὴ χριστιανῶν. Ἔχουν ὅµως τὸ θάρρος νὰ µιλοῦν γιὰ µιὰ σύγχρονη καὶ νεωτερικὴ Ἐκκλησία, ποὺ νὰ ἀνταποκρίνεται στὶς ἐπιθυµίες καὶ ἀνάγκες τῶν σηµερινῶν ἀνθρώπων. Ζητοῦν µιὰ Ἐκκλησία κοµµένη καὶ ραµµένη στὰ µέτρα τους ποὺ θὰ ἀµνηστεύει τὴν ἁµαρτωλὴ ζωή τους - χωρὶς φυσικὰ τὴ µετάνοιά τους καὶ τὴ διόρθωσή τους - καὶ θὰ προσφέρει κοινωνικὲς ὑπηρεσίες στὸ λαό. Μιὰ Ἐκκλησία ποὺ θὰ θέσει σὲ δεύτερη µοῖρα τὶς ἐντολὲς καὶ θὰ διδάσκει τοὺς ἀνθρώπους πῶς θὰ εἶναι χαρούµενοι καὶ εὐτυχισµένοι, χωρὶς ὑποχρεώσεις καὶ ἠθικοὺς φραγµοὺς καὶ χωρὶς ἀναφορὰ στὸν δίκαιο Κριτή, ὁ ὁποῖος θὰ ἀποδώσει στὸν κάθε ἄνθρωπο τὴν ἀµοιβὴ ἤ τὴν τιµωρία, ἀνάλογα µὲ τὸν τρόπο ζωῆς του.

Πνευματικὴ επικοινωνία - Ορθόδοξος Τύπος

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση 

 Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ἐπικοινωνία µὲ κάποιον ἄνθρωπο εἶναι δύσκολη ὑπόθεση. Ὅλοι τὴν ἐπιθυµοῦν καὶ σχεδὸν ὅλοι τὴν ἐµποδίζουν. Ἡ πνευµατικὴ ὡριµότητα - ποὺ προϋποθέτει ἀπονέκρωση τῶν παθῶν, βαθιὰ καὶ σταθερὴ µετάνοια, καὶ ὁλοκάρδια προσευχή- εἶναι σπάνια. Ἔτσι οἱ ἄνθρωποι ἐπικοινωνοῦν µὲ κατὰ συνθήκην λόγια, µὲ ἐκφράσεις εὐγένειας καὶ ὑποκριτικὲς ἐκδηλώσεις. Συνήθως ἀναφέρονται σὲ µάταια καὶ ἐφήµερα θέµατα, πολλὲς φορὲς καὶ σὲ ἁµαρτωλά, γεγονὸς ποὺ δείχνει ὅτι λείπει ἡ ἀληθινὴ ἀγάπη.

Συνέπεια λόγων καὶ πράξεων - Ορθόδοξος Τύπος

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

 Στὸν ἱερὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νά ὑπάρχει συνέπεια λόγων καί πράξεων.Αὐτά πού ὑποστηρίζουμε πρέπει καί νά τά ἐφαρμόζουμε. Νά μή ἀκολουθοῦμε τήν εὔκολη ὁδό, νά διδάσκουμε τούς ἄλλους καί νά τούς προτρέπουμε νά τηροῦν στή ζωή τους τίς ἐντολές τοῦ Εὐαγγελίου, μιμούμενοι τούς ἁγίους, πού καθημερινά τιμᾶ μέ τίς ἀκολουθίες ἡ Ἐκκλησία, καί οἱ ἴδιοι νά μένουμε ἀδιάφοροι καί ἀπρόσεκτοι στή ζωή μας.

 Τό κήρυγμα πρέπει νά εἶναι βιωματικό, δηλαδή ὁ κήρυκας νά ἔχει ζήσει τά ὅσα διδάσκει ἤ γιά νά ἀκριβολογήσω νά ἔχει τήν ἀγαθή προαίρεση νά τηρεῖ ὁ ἴδιος τά ὅσα λέει, προσπαθώντας τό κατά δύναμη. Πρωτίστως πρέπει νά εἶναι ταπεινός ἀγωνιστής στήν προσωπική του ζωή καί μετά νά εἶναι κήρυκας τοῦ Εὐαγγελίου. Μόνο τότε ὁ λόγος του θά εἶναι σταθερός, σαφής καί πειστικός. Ὁ ὑποκριτικός λόγος ἔχει πάντα ἀρνητικά ἀποτελέσματα, παρόλο πού στήν ἀρχή ἐντυπωσιάζει. 

Θεωρία καὶ πρᾶξις - Ορθόδοξος Τύπος

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση 

 ΣΤΙΣ ∆ΙΑΦΟΡΕΣ συναντήσεις πού πραγµατοποιοῦν οἱ χριστιανοί συχνά γίνεται λόγος γιά ἐνάρετους ἀνθρώπους, πού εἶναι ἀνάµεσά µας καί προσφέρουν σηµαντικό πνευµατικό ἔργο. Περιγράφονται γεγονότα καί καταστάσεις µέ ἐνθουσιασµό καί ὑπερβολή καί δηµιουργοῦνται ἐντυπώσεις ἀδικαιολόγητες, γιατί ἡ πραγµατικότητα εἶναι διαφορετική. Αὐτό συµβαίνει, γιατί ἀγνοοῦν οἱ ἄνθρωποι ὅτι ἄλλο εἶναι ἡ γνώση τῶν ἀρετῶν καί ἄλλο ἡ ἀπόκτησή τους. Οἱ θεολόγοι καί οἱ ἱεροκήρυκες µιλοῦν µέ ἄνεση καί ἐνθουσιασµό γιά τίς ἀρετές, ἀλλά γιά τόν κόπο καί τόν ἱδρώτα πού ἀπαιτεῖ ἡ ἀπόκτησή τους δέν κάνουν λόγο!

Ὅταν τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ γίνεται σκότος τοῦ ∆ιαβόλου - Ορθόδοξος Τύπος

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση 

  «ΥΜΕΙΣ ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσµου» (Ματθ. ε´ 14). Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Χριστοῦ πρωτίστως ἀναφέρεται στοὺς κληρικούς, οἱ ὁποῖοι πρέπει νὰ ἔχουν πνευµατικὴ εὐαισθησία καὶ σταθερὴ ἐπιθυµία νὰ βοηθοῦν τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ στραφοῦν στὸν Θεὸ καὶ νὰ τηροῦν τὶς ἐντολές. Πολλοὶ κληρικοὶ ὅµως δὲν συµφωνοῦν µὲ αὐτό. Ἰσχυρίζονται ὅτι πρέπει νὰ στηρίζεται ὁ κληρικὸς καὶ στὰ δεδοµένα τῆς ἐπιστήµης καὶ νὰ δίνει νέες ἑρµηνεῖες τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ ἢ καὶ νὰ τὶς καταργεῖ, ἀφοῦ πιὰ ζοῦµε σὲ νέα ἐποχὴ καὶ οἱ ἄνθρωποι ἀρνοῦνται τὴν ἠθικὴ ζωὴ καὶ ἐπιλέγουν τὶς σαρκικὲς ἡδονές. Οἱ συγκεκριµένοι νεωτεριστὲς κληρικοὶ εἶναι ἐπιστήµονες διαφόρων εἰδικοτήτων καὶ τὴν Ἐκκλησία τὴν βλέπουν ὡς ἕνα παραδοσιακὸ χῶρο, ποὺ πρέπει νὰ ἐκσυγχρονιστεῖ, µὲ ὁδηγὸ πάντα τὴν κοσµικὴ σοφία τῆς ἐπιστήµης καὶ ἰδιαίτερα τῆς ψυχολογίας, τῆς ψυχιατρικῆς κ.λπ. Αὐτὸ τὸ βλέπουµε σὲ πολλὲς περιπτώσεις. Ἰδιαίτερα µᾶς ἐντυπωσιάζει ἀρνητικὰ ἡ προσπάθειά τους νὰ δικαιολογήσουν τὶς προγαµιαῖες σχέσεις, ἀλλὰ καὶ τὴν ὁµοφυλοφιλία, τὴν ὁποία θεωροῦν ἀθώα ἀδυναµία µερικῶν ἀξιοσυµπάθητων ἀνθρώπων!

Ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπὸ τὸν Θεόν - Ορθόδοξος Τύπος

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση 

  ΠΟΙΟΣ εἶναι ὁ µεγαλύτερος ἐχθρὸς τῶν κοσµικῶν καὶ ἄπιστων ἀνθρώπων; Ἤ καλύτερα ποιὸν θεωροῦν µεγαλύτερο ἐχθρό τους; Εἶναι φοβερὴ ἡ ἀπάντηση. Θεωροῦν τὸν Θεό, γιατὶ τοὺς ἐµποδίζει στὴν ἀκόρεστη ἡδονή, στὴ φιλοδοξία καὶ τὴν πλεονεξία. ∆ὲν θέλουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἐµπόδια στὴν ἱκανοποίηση τῶν ἁµαρτωλῶν τους παθῶν, δὲν ἀναγνωρίζουν ἠθικὲς ἐντολὲς καὶ ἀρνοῦνται κάθε περιορισµὸ τῆς ἐλευθερίας τους, γι’ αὐτὸ κι ἔχουν κηρύξει πόλεµο κατὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν κληρικῶν. Προσπαθοῦν νὰ θέσουν στὸ περιθώριο καθετί ποὺ ἔχει σχέση µὲ τὸν Θεό -ὁ ὁποῖος γι᾽ αὐτοὺς δὲν ὑπάρχει!- καὶ κινοῦνται χωρὶς σαφῆ προσανατολισµό. Ἄλλοι ἔχουν πολιτικὲς ἰδέες καὶ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἐπικράτησή τους, προκειµένου ὁ λαὸς νὰ εὐηµερεῖ καὶ νὰ ζεῖ µέρες εὐτυχίας, ἄλλοι ὑπερτονίζουν τὴν πνευµατικὴ ἀξία τοῦ πολιτισµοῦ, ἄλλοι µεθοῦν µὲ τὰ ἐπιτεύγµατα τῆς ἐπιστήµης καὶ τῆς τεχνολογίας καὶ γενικὰ µὲ κάθε ἐπιτυχία, ποὺ ἐντυπωσιάζει. Ὅλα αὐτὰ ὅµως ἔχουν σχετικὴ ἀξία καὶ δὲν ἐξασφαλίζουν ἐκεῖνα ποὺ κάνουν τὴ ζωὴ καλύτερη. ∆ὲν δίνουν νόηµα στὴ ζωή. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ κατάσταση τῆς κοινωνίας εἶναι ἀποκαρδιωτική. Οἱ ἄνθρωποι δὲν ἀνυψώνονται, δὲν ἀποκτοῦν ἀρετές, δὲν πιστεύουν, στὴν ἄλλη ζωὴ καὶ δὲν ἔχουν ἐµπιστοσύνη στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Ἡ δυστυχία τοὺς συνοδεύει παντοῦ. Εἶναι ἀποτέλεσµα τῆς ἀποµάκρυνσής τους ἀπὸ τὸ Θεό.

Μία καλὴ ἀνάμνησις - Ορθόδοξος Τύπος

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση 

  ΜΕΤΑ ΑΠΟ τριάντα ἑπτά χρόνια ξαναβρέθηκα στήν πρώτη µου ἐνορία γιά τό µνηµόσυνο κάποιου γνωστοῦ. Ἡ συγκίνησή µου ἦταν µεγάλη. Βρισκόµουν σ᾿ ἕνα ναό, γιά τόν ὁποῖο εἶχα κοπιάσει πολύ ὡς νέος ἱερέας, προκειµένου νά τόν φέρω σέ ἕνα µέτρο. Θυµᾶµαι ὅτι ὑπῆρχαν οἱ οἰκονοµικές δυνατότητες νά γίνουν πολλά, ἀλλά γιά δεκαετίες δέν γινόταν τίποτα, γιατί ἔλειπε ὁ ζῆλος πού πρέπει νά διακρίνει τούς ἱερεῖς. Πρώτη µου ἔγνοια ἦταν νά περιποιηθῶ τό ἱερό. Νά τακτοποιήσω τά χρήσιµα πράγµατα, νά ἀναδείξω τά καταχωνιασµένα κειµήλια, νά καταστρέψω τά ἄχρηστα πού εἶχαν συσσωρευτεῖ καί νά κλείσω τήν δίοδο τῶν τρωκτικῶν. Τό τέµπλο ἦταν ὡραῖο καί ἐπιβλητικό. Ξυλόγλυπτο, µέ ἐνδιαφέρουσες εἰκόνες καί περίτεχνες παραστάσεις. Σέ δεύτερη φάση καθάρισα τόν κυρίως ναό, τό γυναικωνίτη καί τίς δύο ἀποθῆκες πού ὑπῆρχαν στίς βάσεις τῶν δύο καµπαναριῶν. Ὅλα αὐτά τά ἔκανα µόνος µου, δίχως κανένα θόρυβο. Ἡ προσπάθειά µου µέ γέµιζε χαρά, παρόλο πού εἶχα καί ἕνα δισταγµό. Ὁ προκάτοχός µου, γέροντας ἱερέας, δέν εἶχε ἀποδεσµευτεῖ ἀπό τό ναό καί ἔβλεπε τίς ἀλλαγές ὡς καταστροφή τοῦ δικοῦ του βασιλείου, γιά τό ὁποῖο ὅµως ποτέ δέν εἶχε ἐνδιαφερθεῖ οὔτε εἶχε κουραστεῖ. Παρόλο πού εἶχε τή δύναµη νά µή ἐκδηλώνεται µπροστά µου, µέσα του ἔβραζε, γι᾿ αὐτό καί ὅλα τά ἔβλεπε περιττά καί χωρίς καµιά ἀξία. Ἔτσι συµβαίνει συνήθως. Οἱ µεγάλοι δέν βλέπουν µέ καλό µάτι τίς προσπάθειες τῶν νεωτέρων, στούς ὁποίους καταλογίζουν ἐπιπολαιότητα, ἀπειρία καί ἔλλειψη σεβασµοῦ στήν παράδοση.

Ἀνάγκη ἐπιστροφῆς εἰς τὸν Θεόν - Ορθόδοξος Τύπος

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση 

  ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ σύγχρονοι ἄνθρωποι ἔχουν κάνει ἐπανάσταση ἐναντίον τοῦ Θεοῦ. Ἀρνοῦνται τίς ἐντολές τοῦ Εὐαγγελίου καί ἀκολουθοῦν πιστά τά ὅσα τούς ὑπαγορεύει ὁ διάβολος. Καυχῶνται γιά τήν ἀπελευθέρωσή τους ἀπό τήν ἠθική καί ἱκανοποιοῦν τά ἁµαρτωλά τους πάθη. Εἶναι φιλήδονοι, φιλόδοξοι καί φιλάργυροι. Ἀδικοῦν, ἁρπάζουν καί βιαιοπραγοῦν. Μέ τόν τρόπο αὐτό νοµίζουν ὅτι θά διαµορφώσουν τήν ἰδανική κοινωνία! Ξεχνοῦν ὡστόσο ὅτι ὁ Θεός µέ ποικίλους τρόπους παρεµβαίνει καί ἀνακόπτει τήν καταστροφική πορεία τους. Ἰδιαίτερα ὅταν ξεπερνοῦν ἀναιδῶς τά ὅρια ἀνοχῆς του. Τό ἀποτέλεσµα εἶναι ἡ ἐπώδυνη δυστυχία. Ὅµως αὐτό δέν τό συνειδητοποιοῦν. Ἐξηγοῦν τίς παρεµβάσεις τοῦ Θεοῦ µέ τή δική τους κοντόφθαλµη σκέψη, ἡ ὁποία εἶναι παράλογη.

Τὸ ἁµάρτηµα τῆς κατακρίσεως - Ορθόδοξος Τύπος

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση 

   ΕΝΑ ΑΡΝΗΤΙΚΟ φαινόµενο στόν ἱερό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι καί ἡ κατάκριση. Ὁ ἕνας παρατηρεῖ τή ζωή τοῦ ἄλλου καί συµπεραίνει γιά τό χαρακτήρα του καί τό ἦθος του. Συνήθως ἡ κατάκριση στηρίζεται σέ ἐσφαλµένα δεδοµένα καί δηµιουργεῖ καταστάσεις, πού πληγώνουν βαθιά. Ἡ κατάκριση µοιάζει µέ δίστοµο µαχαίρι, πού ἀνοίγει µεγάλες πληγές.

  Πρέπει νά εἶναι κανείς πολύ προσεκτικός, γιά νά µή παρασύρεται στό φοβερό πάθος τῆς κατάκρισης. Χρειάζεται νά ἔχει αὐτοσυγκράτηση καί ἀπεριέργεια. Νά µή γίνεται δέκτης σχολίων καί πληροφοριῶν εἰς βάρος τῶν ἀδελφῶν του. Νά ἀρνεῖται αὐτά πού τοῦ λένε. Νά βάζει πάντα ἕνα ἐρωτηµατικό, ὅπως συµβούλευε ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης. Νά ἀµφισβητεῖ τά ὅσα τοῦ λένε «καλοπροαίρετοι» ἄνθρωποι γιά τρίτους, µέ τούς ὁποίους δέν ἔχει προσωπική ἐπικοινωνία. Ἐξάλλου ἡ ἀπρόσεκτη ζωή τῶν ἄλλων δέν ἔχει κανένα ἐνδιαφέρον.

Ἐπικρατεῖ ἡ ἀσέβεια καὶ ὁ ὑλισµός - Ορθόδοξος Τύπος

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση

  Η ΕΠΟΧΗ µας εἶναι δύσκολη. Οἱ συνειδητοί χριστιανοί ἀποτελοῦν µικρή µειονότητα. Μειονότητα ἀνάµεσα σέ χριστιανούς! Ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν περιφρονεῖται. Ὁ δρόµος τῆς ἀρετῆς τούς εἶναι ἄγνωστος, ὅπως ἄγνωστο τούς εἶναι καί τό ἀλφάβητο τῆς πνευµατικῆς ζωῆς.

 Ἐκεῖνος πού ἀπευθύνεται στούς σύγχρονους ἀνθρώπους καί µιλάει γιά τό Χριστό καί τήν Ἐκκλησία, διαπιστώνει ὅτι οἱ ἀκροατές του ἔχουν ἐλάχιστο ἐνδιαφέρον γι’ αὐτά πού λέει, ἄν δέν δυσανασχετοῦν καί κάποτε δέν ἐκνευρίζονται. Ὁ διάβολος τούς ἔχει αἰχµαλωτισµένους τόσο πολύ, πού ἔχεις τήν αἴσθηση ὅτι δέν ὑπάρχει ἐλπίδα ἀπελευθέρωσής τους καί αὐτό τόν καταθλίβει. Πρόκειται γιά ἐσωτερικό µαρτύριο, τό ὁποῖο δύσκολα περιγράφεται. Ὡστόσο χρειάζεται ζῆλος, πού θά ἐµποδίζει τήν ἀπόγνωση καί θά διατηρεῖ τήν προσπάθεια στό ρυθµό πού χρειάζεται. Αὐτό ἰσχύει πρωτίστως γιά τούς ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι καλοῦνται νά συνεχίζουν τό ποιµαντικό τους ἔργο, χωρίς ταλαντεύσεις καί δισταγµούς. Ὅπως ἐπίσης δέν πρέπει νά ἀνησυχοῦν γιά τά ἀποτελέσµατα, τά ὁποῖα εἶναι ὑπόθεση τοῦ Θεοῦ.

«Πρέπει νὰ βοηθήσης τὸν ἑαυτόν σου» - Ορθόδοξος Τύπος

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση

 Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ µέ ἐνάρετους ἀνθρώπους εἶναι πνευµατικά ὠφέλιµη. Ὁ καλοπροαίρετος ἀκούει τούς λόγους τους καί τήν ἐµπειρία τους καί πείθεται εὐκολότερα. Συγχρόνως βλέπει τό φωτεινό τους πρόσωπο καί τήν ἐν γένει προσεκτική συµπεριφορά τους καί παίρνει παράδειγµα, γιά νά κάνει τόν πνευµατικό του ἀγώνα ἀποτελεσµατικότερο. Γεννιέται ὅµως τό ἐρώτηµα. Πόσοι ἀπό αὐτούς πού ἐπικοινωνοῦν µέ τούς ἐνάρετους εἶναι εἰλικρινεῖς καί καλοπροαίρετοι; Κανένας δέν µπορεῖ νά ἀπαντήσει µέ σιγουριά. Ὅµως οἱ ἴδιοι οἱ ἐνάρετοι λένε ὅτι εἶναι λίγοι ἕως ἐλάχιστοι. Οἱ περισσότεροι τούς πλησιάζουν ἀπό περιέργεια καί ὄχι σπάνια ἀπό ἰδιοτέλεια. Γι᾿ αὐτό παραµένουν πάντα οἱ ἴδιοι, χωρίς ἀλλαγή στό ἦθος.

 Τό νά ἀναθέτεις στό Θεό καί στόν ἐξοµολόγο τήν πνευµατική σου πρόοδο, χωρίς ὁ ἴδιος νά προσπαθεῖς, εἶναι µάταιο. ∆έν πρόκειται νά προκόψεις καί ἡ σωτηρία εἶναι πολύ µακριά. Τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐνίσχυση ἀπό τόν πνευµατικό τίς ἐξασφαλίζουµε, ὅταν εἴµαστε ἀγωνιστές καί ὄχι ὅταν εἴµαστε ράθυµοι καί ἀναποφάσιστοί. Ἡ προσευχή µας πρέπει νά εἶναι θερµή καί διαρκής. Ἡ µετάνοιά µας ζῶσα καί ἡ πνευµατική δίψα µεγάλη.

Ὀρθόδοξος θεώρησις τῆς Γιόγκα εἰς τὴν Ἱ. Μητρόπολιν Σερρῶν - Ορθόδοξος Τύπος

Ἀντιαιρετικὴν ἡμερίδα διὰ τὴν Γιόγκα διωργάνωσε ἡ Ἱ. Μ. Σερρῶν. Χαιρόμεθα ἰδιαιτέρως διὰ τὴν κινητοποίησιν πολλῶν Ἱ. Μητροπόλεων εἰς τὴν διοργάνωσιν ἀντιαιρετικῶν συνάξεων μετὰ τὰ πρὸ ἑξαμήνου δημοσιεύματα τοῦ Ο.Τ., τὰ ὁποῖα ἐνετόπιζαν τὴν ἐξάπλωσιν τῶν αἱρετικῶν παραφυάδων καὶ παρώτρυναν τὰς Ἱ. Μητροπόλεις εἰς κινητοποίησιν. Συμφώνως πρὸς τὴν ἐφημερίδα «Σερραϊκὸν Θάρρος» τῆς 23ης Ὀκτωβρίου 2015:

Ἡ εὐεργετικὴ ἐπίδρασις τῆς Ὀρθοδοξίας - Ορθόδοξος Τύπος

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση 

  ΟΙ ΚΟΣΜΙΚΟΙ ἄνθρωποι ἀγνοοῦν ἀκόµη καί τά βασικά στοιχεῖα τῆς θρησκείας. Ὅ,τι γνωρίζουν εἶναι ἀπό τόν καιρό πού φοιτοῦσαν στό σχολεῖο. Συνήθως µένουν στά ἐξωτερικά, στά σκάνδαλα καί τίς ἀπαράδεκτες συµπεριφορές µερικῶν κληρικῶν, ἐνῶ ἀµφισβητοῦν τούς ἐνάρετους καί γενικά τούς χριστιανούς, πού ἔχουν συνέπεια στή ζωή τους καί τηροῦν τίς ἐντολές. Ζοῦν µακριά ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἀνεπηρέαστοι ἀπό τή διδασκαλία της καί χωρίς τήν εὐεργετική ἐπίδραση πού ἀσκεῖ. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ὑστεροῦν πνευµατικά καί χαµοσέρνονται χωρίς ἰδανικά καί ὁράµατα. Ζοῦν γιά νά τρῶν καί νά διασκεδάζουν, ἱκανοποιώντας ὅλα τά ἁµαρτωλά τους πάθη. Τίποτα πιό πέρα καί πιό πάνω. Ἔτσι αὐτοκαταδικάζονται καί τελειώνει ἡ ζωή τους, ἀδόξως θά ἔλεγα, χωρίς τήν προσδοκία τῆς αἰώνιας ζωῆς.